Wielokonfiguracyjna Metoda Pola Samouzgodnionego (Multiconfiguracional Self-Consistent Field Method, MCSCF) [1,2] jest najbardziej ogólną spośród metod stosujących liniową kombinacją wyznaczników Slatera jako przybliżenie do funkcji falowej. W metodzie tej funkcja falowa jest skończoną kombinacją wyznaczników – współczynniki przy nich obliczamy metoda Ritza (czyli tak jak w Metodzie Oddziaływania Konfiguracji, CI), ale orbitale występujące w wyznacznikach (przedstawione w postaci rozwinięcia LCAO) również są optymalizowane. W granicznym przypadku, gdy liczba wyznaczników jest równa 1, otrzymujemy metodę Hartree-Focka.

Kwasowość Brønsteda
Dawid Gąszowski

Wstęp 

Równowagi kwasowo - zasadowe składają się na podstawy chemii. Szczególnego znaczenia nabiera kwasowość ciągle powiększającej się grupy związków o charakterze superkwasowym. Tego typu związki znajdują zastosowanie jako katalizatory. Wiele z nich, np. klatki karboranowe, cz y zeolity to ciała stałe, więc "klasyczne" definicje kwasowości oparte o pH, czy funkcję kwasowości Hammet'a są bezużyteczne. Z tąd konieczność obliczeń.

To opracowanie ma na celu pokazać sposób opisu kwasowości w fazie gazowej za pomocą chemii obliczeniowej.

Reakcja protonowania

Reakcja protonowania zasady B w fazie gazowej jest dana równaniem: 

Bn-1(g) + H+(g) → BHn(g)

Deskryptorem kwasowości w chemii obliczeniowej jest powinowactwo protonowe zasady B zdefinowane następująco w fazie gazowej:

PA(Bn-1)=ΔEel + Δ(ZPVE) + ΔEt + ΔEr + ΔEv + Δ(pV)
ΔEel = [ Etot(Bn-1) + Etot(H+) - Etot(BH)]

Na powyższe równania składa się różnica całkowitych energii substratów i produktów reakcji protonowani - ΔEel , różnica energiipunktów zerowych reagentów, Δ(ZPVE), różnice energii wynikacjące ze zmiany liczby translacyjnych, rotacyjnych i oscylacyjnych stopni swobody - ΔEt,r,v . Wszystko to złożone razem daje ujemną standartową entalpię reakcji protonowania w fazie gazowej.
 

skrypt

Drugim doskonałym kompendium wiedzy z chemii kwantowej która jest dostępna w internecie jest skrypt doktora Łukasz Rajchela z Pracowni Chemii Kwantowej Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego.  -obecnie Faculty of Chemistry, University of Duisburg-Essen, Germany

 

Struktura cząsteczki jest zapisywana przeważnie w formacie macierzy-Z (ang. z-matrix) z wykorzystaniem współrzędnych wewnętrznych lub w układzie kartezjańskim.

optymalizacjaMając najprostszą cząsteczkę dwuatomową wiemy, że istnieje pewna optymalna odległość między atomami gdzie energia układu jest najmniejsza. Odległość tą nazywamy długością wiązania. Możemy ją obliczyć poprzez obliczanie energii dla kolejnych odległości między atomami. W ten sposób możemy sporządzić wykres zależności energii od odległości między atomami. W takim przypadku uzyskaną krzywą nazywamy krzywą energii potencjalnej. Minimum energii odpowiada geometrii, w której cząsteczka występuje w stanie stacjonarnym, to znaczy w badanym medium ilość cząsteczek o danej geometrii jest największa.